Tefhim-ul Kuran: Mâide  Suresi 116. Ayet Meali

  • وَاِذْ
  • قَالَ
  • اللّٰهُ
  • يَا
  • ع۪يسَى
  • ابْنَ
  • مَرْيَمَ
  • ءَاَنْتَ
  • قُلْتَ
  • لِلنَّاسِ
  • اتَّخِذُون۪ي
  • وَاُمِّيَ
  • اِلٰهَيْنِ
  • مِنْ
  • دُونِ
  • اللّٰهِۜ
  • قَالَ
  • سُبْحَانَكَ
  • مَا
  • يَكُونُ
  • ل۪ٓي
  • اَنْ
  • اَقُولَ
  • مَا
  • لَيْسَ
  • ل۪ي
  • بِحَقٍّۜ
  • اِنْ
  • كُنْتُ
  • قُلْتُهُ
  • فَقَدْ
  • عَلِمْتَهُۜ
  • تَعْلَمُ
  • مَا
  • ف۪ي
  • نَفْس۪ي
  • وَلَٓا
  • اَعْلَمُ
  • مَا
  • ف۪ي
  • نَفْسِكَۜ
  • اِنَّكَ
  • اَنْتَ
  • عَلَّامُ
  • الْغُيُوبِ
  • Tefhim-ul Kuran: Allah: «Ey Meryem oğlu İsa, insanlara, beni ve annemi Allah´ı bırakarak iki ilah edinin, diye sen mi söyledin?» dediğinde: «Seni tenzih ederim, hakkım olmayan bir sözü söylemek bana yakışmaz. Eğer bunu söyledimse mutlaka sen onu bilmişsindir. Sen bende olanı bilirsin, ama ben Sen´de olanı bilmem. Gerçekten, görünmeyenleri (gaybleri) bilen Sen´sin Sen.»