İbni Kesir: Mâide  Suresi 116. Ayet Meali

  • وَاِذْ
  • قَالَ
  • اللّٰهُ
  • يَا
  • ع۪يسَى
  • ابْنَ
  • مَرْيَمَ
  • ءَاَنْتَ
  • قُلْتَ
  • لِلنَّاسِ
  • اتَّخِذُون۪ي
  • وَاُمِّيَ
  • اِلٰهَيْنِ
  • مِنْ
  • دُونِ
  • اللّٰهِۜ
  • قَالَ
  • سُبْحَانَكَ
  • مَا
  • يَكُونُ
  • ل۪ٓي
  • اَنْ
  • اَقُولَ
  • مَا
  • لَيْسَ
  • ل۪ي
  • بِحَقٍّۜ
  • اِنْ
  • كُنْتُ
  • قُلْتُهُ
  • فَقَدْ
  • عَلِمْتَهُۜ
  • تَعْلَمُ
  • مَا
  • ف۪ي
  • نَفْس۪ي
  • وَلَٓا
  • اَعْلَمُ
  • مَا
  • ف۪ي
  • نَفْسِكَۜ
  • اِنَّكَ
  • اَنْتَ
  • عَلَّامُ
  • الْغُيُوبِ
  • İbni Kesir: Allah buyurmuştu ki: Ey meryem oğlu İsa; sen mi insanlara: Beni ve annemi Allah´tan başka iki ilah edinin, dedin? Demişti ki: Tenzih ederim Seni, hak olmayan bir sözü söylemek bana yakışmaz. Eğer ben, onu söylemişsem; Sen, onu elbette bilirsin. Sen, benim içimde olanı bilirsin, ama ben Senin zatında olanı bilmem. Doğrusu görülmeyeni en iyi bilen Sensin, Sen.