Tefhim-ul Kuran: Neml  Suresi 40. Ayet Meali

  • قَالَ
  • الَّذ۪ي
  • عِنْدَهُ
  • عِلْمٌ
  • مِنَ
  • الْكِتَابِ
  • اَنَا۬
  • اٰت۪يكَ
  • بِه۪
  • قَبْلَ
  • اَنْ
  • يَرْتَدَّ
  • اِلَيْكَ
  • طَرْفُكَۜ
  • فَلَمَّا
  • رَاٰهُ
  • مُسْتَقِرًّا
  • عِنْدَهُ
  • قَالَ
  • هٰذَا
  • مِنْ
  • فَضْلِ
  • رَبّ۪ي۠
  • لِيَبْلُوَن۪ٓي
  • ءَاَشْكُرُ
  • اَمْ
  • اَكْفُرُۜ
  • وَمَنْ
  • شَكَرَ
  • فَاِنَّمَا
  • يَشْكُرُ
  • لِنَفْسِه۪ۚ
  • وَمَنْ
  • كَفَرَ
  • فَاِنَّ
  • رَبّ۪ي
  • غَنِيٌّ
  • كَر۪يمٌ
  • Tefhim-ul Kuran: Kendi yanında kitaptan ilmi olan biri, dedi ki: «Ben, (gözünü açıp kapamadan) onu sana getirebilirim.» Derken (Süleyman) onu kendi yanında durur vaziyette görünce dedi ki: «Bu Rabbimin fazlındandır, O´na şükredecek miyim, yoksa nankörlük edecek miyim diye beni denemekte olduğu için (bu olağanüstü olay gerçekleşti). Kim şükrederse, artık o kendisi için şükretmiştir, kim de nankörlük ederse, gerçekten benim Rabbim Gani (kimseye ve hiç bir şeye karşı ihtiyacı olmayan)dır, Kerim olandır.